Ethiek

Vaak wordt ethiek in de zelfverdediging een beetje vergeten. Een belangrijke ethische vraag is volgens mij:”Is het het waard?”.

Stel je voor:
Er wordt midden op de dag aangebeld door iemand. Op het moment dat je de deur open doet krijg je gelijk de wind van voren. Er staat iemand tegen je te schreeuwen en te schelden. Je hebt leren vechten (zelfverdedigingstechnieken zijn ook vechttechnieken) en je denkt bij jezelf:”Ik zal hem eens even de tuin uit bonjouren.”. Je begint te duwen, houdt je dekking hoog, blijft stabiel staan. Als de agressor terug wil slaan of duwen blok je erg kordaat en je duwt hem uit je tuin.
Je gaat naar binnen met een goed gevoel want dit heb je toch maar weer mooi opgelost.

Zo lijkt het althans. Stel dat de agressor een mes had getrokken, of beter kon vechten dan jij? Dan was je misschien wel in je eigen tuin zwaar gewond geraakt of erger. Wat als je hem om had geduwd en de agressor land met zijn hoofd op een tegel of zijn met zijn nek tegen de rand van een grote bloempot. Misschien heeft hij wel een hersenbloeding of dwarslaesie. Je liet de situatie escaleren maar was dat het waard? Het ging dit keer gelukkig goed, maar als het mis was gegaan, hoe had je je dan gevoeld?

Een andere, meer veilige optie, was geweest dat je gewoon naar binnen was gegaan. Je komt er snel genoeg achter of de agressor het echt gemunt heeft op jou persoonlijk. Dan komt hij wel via een raam, of op een andere manier, naar binnen. Dan is het echt tijd om te escaleren! Blijft hij in de tuin boos rondhangen bel je gewoon 112. Maar het meest waarschijnlijke is dat hij vertrekt.


Een arrestatie

Nu zul je misschien zeggen dat de kans dat het mis gaat wel erg klein is. Maar als het over geweld gaat denk ik niet meer echt in kansen.

Een Australische agent heeft tijdens een arrestatie per ongeluk iemand gedood. Hij had de verdachte op de grond. De verdachte verzette zich niet, maar de agent hield uiteraard een hand vast en gebruikte zijn knieën om  controle uit te oefenen op de verdachte. De druk die agent uitoefende met zijn knie kon deze man niet verdragen. Hij overleed later aan een gescheurde mild.

De agent deed gewoon zijn werk en misschien maakte hij geen fouten. De arrestant had misschien wel een zwakke mild. Maar we moeten niet vergeten dat overal om ons heen ongelukken staan te wachten om te gebeuren. Alles wat nodig is een beetje chaos en stress. Laat dat nou net twee grote kenmerken zijn van geweld.


Er zijn situaties waar je niet aan kunt ontkomen. Vechten is dan misschien je enige (redelijke) zelfverdedigingsoptie. Wees bewust van de gevaren die dat met zich meebrengt voor zowel jezelf als mogelijke omstanders en de agressor. Zorg dat je hier over nadenkt vóór je in een nare situatie terecht komt, want als je eenmaal iemand uit je tuin begint te werken is er geen hersencel in je hoofd die zich nog bezig houdt met de ethische vraag:”Als dit mis gaat, was het het dan waard geweest?”. Ze zeggen dat het achteraf altijd makkelijk praten is, maar des te moeilijk is het om met jezelf te leven als je achteraf bedenkt dat je het anders had kunnen aanpakken.

“The supreme art of war is to subdue the enemy without fighting.” – Sun Tzu, The Art of War

Grote krijgers van vroeger worden vaak geportretteerd als wijze mannen. Mannen die goed kunnen vechten maar alleen vechten als het nodig is. “Zou het het waard zijn?” is de rede waarom.